خب صدای من را از سرزمین برف و سرما می شنوید. بعد از مدتها درگیری باز فرصتی شد بیام به این وبلاگ سری بزنم. دلم واسه نوشتن تنگ شده نمی دونم این مشغله کاری چه موقع کم میشه که آدم با خیال راحت یک نفسی بکشه من که چشمم آب نمی خوره تازه اینجا که باید مثل ساعت کار کنی و شوخی بردار هم نیست. حالا به حال من که خیلی فرقی نکرده تو ایران هم همش بدو بدو بوده اینجام همینه. البته اینجا که اومدم کلی برنامه دارم می خوام اگه خدا بخواد MBA بخونم. اونم ورودش به دانشگاه آسون نیست باید مدرک آیلتس ۷ داشته باشی علاوه بر اون مدرک GMAT هم می خواد حالا کی بتونه اینا رو بگیره خدا میدونه. فعلاً جزو برنامه های آینده است تا ببینم چقدر جلو میرم. 

با سلام به دلیل درگیری زیاد و مشغله کاری دیگه خودم هم خجالت می کشم بیام به وبلاگم سر بزنم. والا خیلی دوست دارم بنویسم حتی چند خط ولی دریغ که تنهایی باید این همه کار را انجام بدم و ذیگه فرصتی واسه کارهای کناری نمی مونه. خدا را شکر دیگه بنایی داره تموم میشه و انساالله تا یک هفته ی دیگه عازم خونه جدید هستیم و از اون طرف بعد از مدتها و سالها انتظار ویزای کانادا هم اومد و انشاالله بعد از اتمام کارها همگی عازم هستیم. حالا تازه باز بعد از اون همه انتظار استرس رفتن به کانادا هم به جونموم افتاده که همه چی رو باید از صفر شروع کنم و تازه نقطه سر خطه خلاصه ما که همه زندگیمون بدو بدو بوده اینم روش باز از اول شروع میکنیم. حالا میریم جلو تا ببینیم چی میشه.

صبح روز دوازدهم اردیبهشت را مثل همه روزهای کاری شروع کردم. همون بدو ورودم به شرکت حسابدارمون جلوم را گرفت و واسه احوال‌پرسی اومد سراغم و گفت: دیشب خوابتون رو میدیدم.  منم با تعجب بهش نگاه کردم و گفتم: اِ؟ چی شده که تو خواب منو دیدی، حالا چی خواب دیدی؟ گفت: خواب دیدم با بچه‌هاتون تو پارک قدم میزنید و خیلی هم خوشحال هستید، بعد رو کرد به من و گفت: ببینم اتفاقی افتاده؟ گفتم: نه، تا الآن که نیافتاده اگر از این به بعد بیافتد دیگه خدا میدونه. خلاصه کلی از اینور، اونور و بچه‌ها پرسید و رفت. گذشت، تا تایم صبحانه رسید، من دیرتر از همه واسه صبحانه رفتم، دوباره اونجا به من گفت: یک سؤال، میخوام  واسه پسر داداشم کادو بخرم، به نظر شما چی بخرم که برای پسربچه خوب باشه و خوشش بیاد. منم گفتم: خب باید ببینی چی براش مهمه و به چی علاقه داره، اینجوری خیلی بهتر میتونی براش چیزی بخری. اونم گفت: مثلاً چه چیزی؟ گفتم: مثلاً اگر به فوتبال علاقه داره می‌تونی یه توپ ورزشی خیلی خوب بخری، اونم گفت: فکر خوبیه ممنونم از راهنمایتون و بعد رفت. چند ساعت بعد از واحد اداری برای تغییر ندادن آدرس جدید خونه منو خواستند و گفتند: چرا زمانی که آدرستون عوض شده به شرکت اعلام نکردید؟ منم گفتم: خب من چون هر روز به آدرس قبلی به خاطر بنایی سر میزنم دلیلی به اعلام آدرس ندیدم  و اگر نامه‌ یا بسته پستی بیاد نگهبان میگیره و بعد تحویل من میده. خلاصه آدرس را اعلام کردیم و برگشتیم سر کار. 

چند ساعت بعد: موبایلم زنگ خورد، گوشی را برداشتم سماهیر بود، دیدم می خنده و میگه بابا شرکتتون سنگ تموم گذاشته. گفتم: چرا، مگر چیزی شده؟ گفت: الآن زنگ زدند که بسته پستی دارید بیایید دم در و تحویل بگیرید، منم گفتم بسته از کجا و به چه مناسبت؟ گفتند: از طرف شرکت یک بسته پستی همراه با یک کیک به مناسبت تولد دادشتون آوردیم. 

خب خیلی بهت زده شدم، گفتم: دستشون درد نکند چه فکر جالبی، و جالبتر این که با چه ترفندی آدرس و علاقه بچه‌ها را پرسیدند. خلاصه مشاهیر هم وقتی اومده بود کلی خوشحال شده بود. بعد که اتفاقات صبح را مرور کردم فهمیدم تمام اون حرفها و صحبتها همه از قبل برنامه‌ریزی شده بوده. از واحد اداری پرسیدم چرا بچه من؟ گفتند: سیاست شرکت در سال جدید تغییر کرده و به بچه های پرسنل به مناسبت تولدشون کادو داده میشه و میخواهند بدانید که سازمان دوستتون دارد و براتون ارزش قائل است. خلاصه اینم روز به یاد ماندنی تولد مشاهیر. 

- در ضمن تیم اعزامی شناگران به مسابقات آسیایی مالزی هم انتخاب شد میتونید در اینجا خبرش را بخونید اسم مشاهیر هم جزو شناگران منتخب خراسان هست.